discipline, enforcement, respect

Hello all on the very hot Tuesday morning ka!

I've been tied up with a few things and learned quite a bit from my nephew's ordination that would be great to share.

Out of the blue, my nephew wanted to enter monkhood so he went to a temple in Saraburi and found he really wanted to be ordained there. We all anumohtana for his good thought ka.

The instructions were:

- He had to go to stay at the temple about 10 days before the ceremony as 'นาค', helping the monks with their routine chanting and services.

- He was assigned to sweep the fallen leaves around the monks' quarter area and there could be only a little help as there were 4 monks in that big temple.

- He wasn't allowed to drive during the 'นาค' period and won't be able to smoke in the temple plus minimal use of mobile phone.

This is what I like best ka. He had to make sure he could recite related sermons fluently. If he couldn't do it on the ordination day, the temple would ask him to leave with all his relatives that very day!

What actually happened during this preparation period? The 'novices' in this temple 'coached' my nephew seriously as they knew the rule would be enforced!

My nephew was also closely supervised by the monks to make sure that he would be successful ...on the day, he forgot a little but I saw the monks were whispering to help:))!

You could guess well that we didn't have to take him back with us! Whew!

He's still in his monkhood with minimal access to mobile phone use as important messages have to go through his supervisor-monk. He can call his mother as permitted.

My lessons learned ka:

- When rules are truly enforced, respect is heightened!

- Unified efforts in some form could be seen to ensure that the objectives will be met.

- The whole mission retains its intended goals!

This is a very little story that brings us hope amid the conflicts seen, not only in the religion circle, but also in all that need discipline and enforcement ka.

Empty Quality (Thai version)

This is the Thai version for the article, 'Empty Quality' ka!

คุณภาพกลวง ๆ[1] 

พรทิพย์ กาญจนนิยต[2]

 

“คุณครับ ขออนุญาตตรวจกระเป๋าด้วยครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขอตรวจกระเป๋าถือของดิฉัน ขณะใช้ไฟฉายส่องพร้อมกวาดตามองข้างในอย่างรวดเร็ว 

“ไม่ทราบว่าตรวจดูอะไรหรือคะ” ดิฉันเป็นฝ่ายถามกลับบ้าง 

“เอ่อ หัวหน้าสั่งให้ผมเช็คกระเป๋าทุกคนน่ะครับ” 

คำตอบนี้ทำให้ดิฉันค่อนข้างตกใจ เลยทำให้ต้องลองถามคำถามเดียวกันนี้ กับเข้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนอื่น ๆ ในที่อื่น ๆ ดูบ้าง แม้ว่าปัจจุบัน เราจะมีมาตรการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดรอบคอบขึ้นมาก แต่ปรากฎว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนยังไม่รู้ว่าพวกเขากำลังมองหาอะไรกันแน่ และยิ่งไม่รู้หนักเข้าไปอีกว่า วิธีตรวจสอบที่มีประสิทธิภาพเป็นอย่างไร 

ภารกิจก็แค่ เปิดกระเป๋า โบกไฟฉายไปมา และผ่าน!  แค่นั้นเอง เป็นการเสร็จสิ้นการปฏิบัติภารกิจที่ไม่บรรลุพันธกิจตามวัตถุประสงค์ที่แท้จริง!  

สถาบันอุดมศึกษาหลายแห่งก็ทำงานคล้ายกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เพราะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ เพียงทำแค่ตาม “คำสั่ง”  ปัจจุบันนี้ สถาบันอุดมศึกษาไทยทุกแห่งมีอิสระในการเลือกใช้ระบบประกันคุณภาพเองได้ ไม่ว่าจะเป็น IQA (Internal Quality Assurance ที่พัฒนาโดยสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา) หรือ EdPEx (Education Criteria for Performance Excellence) แต่ความเคยชินเก่า ๆ ที่ถูกหล่อหลอมมาเกือบ 2 ทศวรรษอันเป็นผลจากการบังคับใช้ IQA ก็ทำให้ความคิดและพฤติกรรมเสมือนได้ถูกตั้งโปรแกรมไว้เรียบร้อยแล้ว เกิดเป็นคุณภาพกลวง ๆ ดังเช่น เมื่อถูกถามถึงข้อกำหนดต่างๆ สถาบันจำนวนมากยังคงตอบว่า “มี! เราก็ทำแล้วเหมือนกัน!” 

เอาล่ะ เราคงต้องย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้น อะไรคือความหมายที่แท้จริงของ “คุณภาพ” 

ในวงการการศึกษา “คุณภาพ” แปลว่าอะไรได้บ้าง 

หมายถึงการที่นักศึกษาและบัณฑิตของเรา สามารถจะพัฒนาให้มีความรู้และทักษะที่จำเป็นต่อการอยู่รอดในศตวรรษที่ 21 และชีวิตนี้สามารถทำงานได้มากกว่าหนึ่งประเภทใช่หรือไม่

คือการที่อาจารย์มีความสามารถในการถ่ายทอดบทเรียนที่เหมาะสม และนักศึกษาก็ได้รับการพัฒนาทักษะที่ถูกต้องใช่หรือไม่ 

เป้าหมายที่เราต้องการไปให้ถึงนั้นชัดเจนหรือยัง 

ตัวชี้วัดที่กำหนดมาให้เรานั้นคุ้มค่าแก่การลงทุนลงแรงหรือไม่ เพราะอะไร 

กระบวนการใดสำคัญที่สุดที่ต้องมีต้องนำมาใช้ 

มีอะไรที่ต้องปรับปรุงหรือไม่ เพราะอะไร 

มีวิธีอะไรที่จะทำให้เรามั่นใจว่า ผู้บริหารระดับสูงและอาจารย์รู้ซึ้งว่าอะไรคือหน้าที่ความรับผิดชอบของตัวเอง และจะทำหน้าที่นั้นให้ดีได้อย่างไร 

ยังคงมีคำถามเกิดขึ้นมากมาย น่าเสียดายที่หลายคำถามยังไม่มีคำตอบ ในบางกรณี คำตอบที่ได้ยิ่งทำให้เกิดความสับสน สร้างความเครียด และเพิ่มงานเอกสารหนักเข้าไปอีก 

โดยส่วนตัวแล้ว ดิฉันอยากเห็นสิ่งต่อไปนี้ 

·         ถอยไปก้าวหนึ่งเพื่อคิดวิเคราะห์ถึงความหมายที่แท้จริงของ “คุณภาพ” – สร้างความเข้าใจกันอีกรอบว่าอะไรจะเหมาะกับประเทศ สถาบัน และบริบทท้องถิ่นของเรามากที่สุด โดยคำนึงถึงบทบาทของสถาบันอุดมศึกษา 

·         ถามตนเองว่า “ทำไม” เราถึงต้องมีระบบประกันคุณภาพ – เพื่อให้แน่ใจว่าระบบอะไรก็แล้วแต่ที่ถูกเสนอ/บังคับใช้ จะช่วยให้เราตรวจสอบตัวเองว่าพัฒนาไปได้ถึงระดับใดแล้ว ซึ่งคำถามประเภท “ทำไม” นี้จะต้องครอบคลุมเรื่องหลัก ๆ เช่น “ทำไมเราต้องมี IQA และ EQA” “ทำไมการแข่งขันเพื่อจัดอันดับถึงสำคัญ” “ทำไมเราต้องแข่งเพื่อให้ติดอันดับ” “ทำไมเราถึงจะไม่รอดและไม่รุ่งถ้ามี/ไม่มีการจัดอันดับ” 

·         มีความเชื่อเรื่องอิสระในการบริหารจัดการและเสรีภาพทางวิชาการของสถาบันอุดมศึกษา– การมีระยะห่างที่เหมาะสมระหว่างสถาบันการศึกษาและหน่วยงานรัฐ โดยหน่วยงานรัฐควรจะเป็นผู้ให้นโยบาย คำแนะนำ และทรัพยากร การที่สถาบันมีอิสระในการเลือกสิ่งที่ดีทีสุดน่าจะกระตุ้นให้เกิดคิดเพื่อพัฒนาตนเอง กำหนดเป้าหมายกลยุทธ์และการทำเนินการโดยไม่ไปเสียเวลา เสียพลังงานตอบโจทย์ตัวชี้วัดที่ถูกกำหนดโดยคนอื่น ซึ่งอาจแทบจะไม่มีประโยชน์ต่อการเติบโตของสถาบันของตนเลย 

หน่วยงานรัฐ ได้แก่ กระทรวงศึกษาธิการ/สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา และสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ) รวมทั้งผู้บริหารระดับสูงของสถาบันทั้งระดับอุดมศึกษาและระดับพื้นฐาน ต้องร่วมกันกำหนดประเด็นสำคัญและทางเลือกในการปฏิบัติเพื่อให้เกิดคุณภาพการศึกษาในภาพรวมทุกระดับและทุกประเภท 

·         เอาจริงเรื่องคุณภาพโดยไม่เทน้ำหนักให้กับตัวชี้วัดที่ถูกกำหนดมา – สถาบัน/คณะ/สาขาส่วนใหญ่ต้องมีอิสระในการคิดหากลยุทธ์ของตัวเอง มีแผนปฏิบัติการที่ตอบสนองสอดคล้องกับบริบทของตัวเองที่สุด ...อันเป็นสิ่งที่หน่วยงานรัฐรู้น้อยกว่าสถาบันแต่ละแห่งอย่างมาก 

·         ชื่นชมกระบวนการที่ทำและยอมรับผลที่ได้เพื่อการเรียนรู้สูงสุด – ทุกคนจะต้องเข้าใจว่าผลที่ได้ล้วนเกิดจากสิ่งที่เราได้ทำลงไป ไม่ว่าผลจะออกมาน่าพอใจหรือไม่ สถาบันจะต้องซื่อสัตย์กับตัวเอง ยอมรับผลที่ลงแรงไว้ เพราะการยอมรับเช่นนี้จะช่วยให้เราเจาะลึกถึงต้นตอปัญหาเพื่อการพัฒนา โดยอาจเปลี่ยนแปลงกระบวนการเพื่อให้เกิดผลสัมฤทธิ์ที่ต้องการ 

·         ดึงนักศึกษามามีส่วนร่วม – จำไว้ว่าท้ายสุดแล้วคุณภาพของนักศึกษาและบัณฑิตไทยสำคัญที่สุด ไม่ว่าจะเป็น IQA หรือ EQA ก็มักจะเป็นการกำหนดจากบนลงล่าง คล้ายกับพ่อแม่ที่ฉลาดและแสนดี ที่อาจจะคิดว่าตนเองรู้และทำในสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูก แต่นักศึกษาเติบโตมาในสิ่งแวดล้อมแบบของพวกเขา และมีชีวิตที่แตกต่างจากพวกเรา ความสำเร็จของเราที่จริงคือการเห็นพวกเขาสามารถรับมือกับความท้าทายใหม่ ๆ ได้ และมีชีวิตที่มีความสุขอย่างมีความหมาย 

การประกันคุณภาพเป็นการเดินทางที่ไม่มีวันจบสิ้น เพราะเรามุ่งมั่นสู่สิ่งที่ดีกว่าอยู่ตลอดเวลา ตัวชี้วัดก็เป็นผลมาจากความเข้าใจเกี่ยวกับบริบทของเราและทิศทางกลยุทธ์ที่เราตั้งไว้ เมื่อเป็นเช่นนี้เราจะหาตัวชี้วัดที่เหมาะสมสามารถวัดผลลัพท์และผลกระทบที่ต้องการได้ ทุกขั้นตอนจะต้องเป็นระบบและดึงผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเข้ามามีส่วนร่วมทั้งระดับใหญ่และระดับย่อย ทั้งนี้เพื่อให้มั่นใจได้ว่าความพยายามทั้งหลาย จะสอดคล้องเป็นหนึ่งเดียวกันตามแนวทางวิสัยทัศน์ของสถาบัน 

ในโลกที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ นี้ เราไม่อาจหลับหูหลับตา ทำตามตัวชี้วัดโดยไม่ตรึกตรองอย่างรอบคอบ 

ในโลกที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ นี้ คุณภาพกลวง ๆ จะต้องถูกขจัดให้สิ้นซาก 

“คุณครับ ขออนุญาตตรวจกระเป๋าด้วยครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขอให้ดิฉันเปิดกระเป๋าตรวจขณะใช้ไฟฉายส่องพร้อมกวาดตามองข้างในอย่างรวดเร็ว 

“ไม่ทราบว่าตรวจดูอะไรหรือคะ” ดิฉันเป็นฝ่ายถามกลับบ้าง 

“อาวุธครับ ขออภัยที่ต้องให้เสียเวลานะครับ เราต้องมั่นใจว่าทุกคนจะปลอดภัย ขอให้เที่ยวให้สนุกนะครับ” 

จริงอย่างที่อริสโตเติลเคยกล่าวไว้ “คุณภาพไม่ใช่การกระทำ แต่เป็นนิสัย” มาปลูกฝังนิสัยรักคุณภาพให้ทุกคนทุกที่กันเถอะค่ะ!

 

 

 

 

 

 

 

---

[1] บทความเพื่อลงใน SCL Thailand.org มกราคม 2016

[2] Special Advisor, ศูนย์ภูมิภาคว่าด้วยว่าด้วยการอุดมศึกษาและการพัฒนาขององค์การซีมีโอ และขอขอบคุณคุณโชติมา ใช้เทียมวงศ์ Outreach Officer ของมูลนิธิการศึกษาไทย-อเมริกัน (ฟุลไบรท์) ที่ช่วยแปลบทความนี้

 

Empty Quality

Swasdee kaaa.

I just finished sharing my article on, 'Empty Quality' both English and Thai versions on 'Student centered Learning-Thailand'-- A center for education reform in Thailand at http://sclthailand.org/ ka.

The English version ka:

 

Empty Quality?[1]

Porntip Kanjananiyot[2]

 “Mam, could I check your handbag please?” A guard was asking me to open my handbag as he was using his flashlight to quickly screen through what was inside.

“What exactly are you looking for?” It was my turn to ask.

“Oh! My boss told me to check all the visitors’ bags.”

His answer shocked me and led me to ask similar questions to a few guards at different buildings. Amid the more prudent security measures, many guards had no idea what they should have looked for and how to search effectively.

The mission was to open handbags, wave the flashlights, and let visitors go! Empty mission completed with serious objectives unfulfilled!

Like the guards, many higher education institutions do not know what they are doing as they simply follow ‘the instructions’. For all Thai higher education institutions, they are now free to choose the QA systems of their preference like IQA (Internal Quality Assurance developed by the Office of the Higher Education Commission), or EdPEx (Education Criteria for Performance Excellence). Yet, the old habits, developed from almost two decades of imposed IQA, have already shaped their thinking and actions, reflecting empty quality as quite a number of institutions continue to respond to some specific requirements with an answer, “Yes! (We’ve done it!)”

Well, let us all go back to square one, pondering on the true meaning of ‘quality’.

In our education circle, what could “quality” mean?

Does it mean our students and graduates will be able to acquire the knowledge and skills needed for them to survive in the 21^st century and to function in more than just one job in their whole lives?

Does it mean our faculty members are capable of delivering suitable lessons while equipping students with the right learning tools?

Is it clear what goal we wish to reach?

Are the indicators we’re assigned to manage worth the efforts to take up, and why?

What processes are the most important to be developed and implemented?

Any improvements are needed and why?

How could we be sure that our senior administrators and faculty members realize what and how to carry out their assigned responsibilities?

Many questions continue to be asked. Unfortunately, not so many are answered. In some cases, the answers only add on confusion and stress or more paperwork.

From my viewpoints, the following are some of the aspects I wish to see happen:

·         Step back to rethink of the true meaning of ‘Quality’-- Create another round of mutual understanding of what it is that will best serve our national, institutional, and local contexts, following our own roles as higher education institutions.

 

·         Ask a key question of, “Why’s” we need quality assurance systems-- Make sure that whatever systems are offered/imposed, they are meant to help check our own levels of maturity of implementation for many more steps to pursue. The “Why’s” must include key questions like, ‘Why do we need to have IQA and EQA?’, ‘Why is the ranking race important?’, ‘Why are we entering this ranking race?’, ‘Why can we not survive and prosper with/without it?’

 

·         Believe in institutional autonomy and academic freedom—Each institution has its proper distance with national authorities, which should provide appropriate policy recommendations and resources. The freedom for institutions to choose what is best should challenge them to think for their own development, strategic objectives and actions without spending loads of time and energy on fulfilling the imposed indicators that could be of minimal value to their organizational growth.

 

The national bodies, i.e. the Ministry of Education/the Office of the Higher Education Commission, and the Office of the National Education Standards and Quality Assessment together with senior leaders of higher education and basic education institutions must collectively identify key issues and set options for future implementation of the overall desirable quality of education at all levels and types.

 

·         Be committed to quality without compromising with imposed indicators-- Most at the institutional/faculty/departmental level must feel empowered to think of their strategies, their own action plans that are most responsive to their contexts….something that the national authorities know much less!

 

·         Appreciate the processes and honor the results to maximize learning-- All in the circle have to realize that their efforts will be revealed by the results shown. Whether they are favorable or unfavorable, institutions must be true to their own selves to accept the fruit of their own labor. Such genuine acceptance will help them track the right root cause for further improvements or changes from each of the processes to the end results.

 

·         ‘ENGAGE students’!-- Remember that after all, the quality of Thai students and graduates are the most important! Whenever we talk about IQA and EQA, it seems to be more of the top down approach like very capable and kind parents who think they know and will do what is best for their kids! Students are growing up in their own environments and with different lives from ours to lead! Our overall accomplishments are to see them fully function with readiness to handle their new challenges successfully while staying quite happily and meaningfully.

Quality assurance is a journey that is never-ending as we strive to do only the better. Indicators are the results of our understanding of our own contexts and our designed strategic directions. Only then will we be able to determine appropriate indicators to measure desirable outcomes and impacts. Each and every step has to be systematic with inclusion of key stakeholders at both macro and micro levels. This is to ensure that integrated efforts would be fruitful to reach the institutions’ vision.

In our ever-increasingly complicated world, we cannot afford to go along by any instructions and indicators without much thinking!

In our ever-increasingly complicated world, empty quality needs to be totally eradicated!

“Mam, could I check your handbag please?” A guard was asking me to open my handbag as he was using his flashlight to quickly screen through what was inside.

“What exactly are you looking for?” It was my turn to ask.

“Weapons, Mam. Sorry it will take a bit of your time. We need to make sure everyone will be safe! Enjoy your visit!”

It will then be true to what Aristotle put it, “Quality is not an act, it is a habit.” Let’s nurture the quality habit in everyone and everywhere!

 

 

 

 

 

---

[1] Article for SCLThailand.org, January 2016

[2] Special Advisor,  SEAMEO Regional Center for Higher Education and Development (SEAMEO RIHED)

Senior IZN Officer

Good Monday ka....I'm going slow after a very hectic week!

I was going through an article I got a while ago for my book chapter on internationalization and want to pose some questions along with several other related issues ka.

This article entitled, "International Education Leadership: Reflections on Experience" was written by Dr. Jack Van de Water (we call him 'Dr. Nam น้ำ). He's a Fulbright alum and one of the key people to help OHEC work on its IZN since the very early days of our efforts ka.

He was International Education Director since 1976 and after 40 some years, he reflected on his experience of his Senior International Officer (SIO). I'd like to point out a few as follows:

- Oregon State U started its international education with three major components, namely, international students and scholars, study abroad, and an English Language Institute. Dr. Nam focused on Study Abroad following his previous experience ka.

- It was helpful to 'evaluate your prospective employer' to know the stage of development and how that could match our own goals, experiences, and credentials.

- Another dimension is to evaluate the administrative philosophy.

- 'See the big picture and learn how to contribute to the major goals of the institution.'

- Develop a mission statement that has an international perspective.

- SIO needs to be a partner in the process to influence the agenda--- not to control it, and to generate ideas that are relevant to the academic units and other administrative offices. Best is that it's positioned within the academic affairs.

- Quality of the services is the major factor in the reputation of the SIO.

- Cultural diversity and global issues were added in the university's General Education courses.

- Networking is a key ingredient of the success of an SIO.

- Need to mentor junior staff and faculty members to take advantage of opportunities that will open their eyes to the full range of IZN.

- 'We need strong leadership in international education in the next 30 years.'

I'm quite impressed to learn that KMUTT has created new positions on 'ฝ่ายการสร้างความเป็นสากล'......vice president and assistant to the president on IZN! A positive move dee ka!

Now, my questions are as follows ka:

- What qualities will be highly needed for our IZN administrators in our Thai contexts, following what Dr. Nam has reflected ka?

- How should we reshape/reform our witait unit/division to serve IZN toward the directions we would want to see?

Anyone would like to share your thoughts mai ka?

Learning from IZN International Workshop

Hello everyone ka!

During the recent International Workshop on New Normal in Internationalization (IZN) stressing the exchange aspect, I learned a lot that could be highlighted as follows ka:

1. Our first session was given by a Chairman and Managing Director of a public company limited in Thailand, which was really interesting. He started from pointing out the types of exchanges his company has to offer for its employees. 

They include traditional exchanges like actual and full assignment and rotation; virtual exchanges among global and regional teams; and other like leadership and training courses (one month basically).

He then talked about the skills, behavior and mindset of employees his company wishes to see (besides technical knowledge, e.g. attitude, cultural awareness, analytical skills, communication skills, willingness, etc.

To him, the most important ones were: communication skills, interpersonal skills, adaptability and flexibility.

As regards, training and development for employees, whatever the company does, it must make sure the training benefits the organization as well, not just individuals!

He told me that Thai employees are smart but need to be more willing to move around as many don’t seem to be away from home for far too long (more than 1 year).  On the other end, it was interesting he said one of his colleagues loved to be posted in ‘difficult’ countries/ regions to earn more as his company provides 5-65% more in salary/compensation ka.

2. An ADB officer’s view about IZN was worth taking note and thinking further ka. He said “Bring IZN home” and create “IZN at home (IaH)”.

I now seriously think of the crucial dimension of IaH and at the same time, ways to maximize the use of IZN experiences readily available at home ka!

3. A session on ‘Complaints, Compromise, and Completion’ was a lot of fun. I learned about an application called, “Socrative”. If you haven’t heard of it, try na ka. Just google to check it out. The application can be used as a great in-class tool. For exchange students, it helps us get voices that may be left unheard so we can learn more about our inbound and outbound students ka.

4. On logistics management, three days was a lot for some participants even with a study visit to ThaiPBS (another nice learning experience for them to see what another sector is doing and how our education sector can well link it up!)

We think the most productive time would be for the second day to go until only before the afternoon break and that the third day should take only half a day. Will adjust it for our future workshops to ensure that our participants are able to retain their full concentration and energy for the sessions.

Life is always on the learning mode no matter what we do ka.

Megatrends and New Normal in Higher Education

Hi! I'm back again after a series of activities to do ka.

 

I've been preparing quite a few talks and reading some good articles to offer the most updated highlights, especially for the most recent international workshop on New Normal on IZN which focused on quality mobility ka.

 

Let me share 2 highlights na ka:

 

1. Six Megatrends

A study by Hay Group and Z_Punkt was conducted to come up with six long-term, transformational process with global reach, broad scope, and a dramatic impact

firmly established by 2030.

 

They are:

• Globalization 2.0 – economic power shifts to Asia
• Environmental crisis – leaders must embed sustainable cultures
• Individualism –design ways of working to suit individuals to retain talent
• Digitization - high standards of integrity and sincerity
• Demographic change - an aging population chronic skills shortages and a fierce war for talent
• Technological convergence - the convergence of nano, bio, information and cognitive sciences with untold new product markets, and obsolete products

Please read further at http://www.haygroup.com/en/campaigns/the-six-global-megatrends-you-must-be-prepared-for/

 

2. New Normal in Higher Education

 

Three key issues are identified:

• Cloud is an answer, not the question -- Strategies:  Let stakeholder needs drive the discussion; Examine ROI; Know your limitations
• Enterprise systems are strategic assets-- Strategies:  Rethink your definition of ‘enterprise systems’; Get strategic in your processes; Go native
• Student Success is an institutional imperative -- Strategies:  Eliminate roadblocks and barriers; Take a holistic perspective; Let strategy drive technology (not the other way around)

You can enjoy the more detailed version at http://www.collegiateproject.com/library/new-normal-higher-education/

On the whole, it makes me worried thinking about the quality of our graduates and the competitiveness in the world....well, even in our region and country ka.

While the world is focusing on technologies and talents, let us ponder and see what we've been discussing whether the issues can bear real impacts on the overall quality of educational provision, and whether our efforts could possibly lead to shape our graduates for their future or not.

My heart is frozen ka!